Broeikasheffingen (geconsolideerde, niet bewerkbare versie)
Uit Trotsopnederland
Broeikasheffingen (geconsolideerde, niet bewerkbare versie)
Hierna volgt een bewust soms prikkelend geschreven stuk, dat als aftrap zou kunnen dienen voor een discussie met elkaar over verschillende thema’s die samenhangen met milieu, duurzaamheid en klimaatveranderingen. Zoals gezegd willen we met elkaar op basis van argumenten in gesprek om te komen tot de in eerste instantie belangrijkste politieke thema’s van de komende jaren. Dit stuk is dan ook alleen bedoeld als voorbeeld. U bepaalt uiteindelijk wat die thema’s zullen zijn. Een oproep om daarover met elkaar in gesprek te gaan, vindt u elders op de website van Trots op Nederland.
Hoe zinvol zijn de broeikasheffingen?
De EU heeft tijdens de malaise rond de afwijzing van de Europese Grondwet met beide handen de kans aangegrepen om een CO2-uitstootbelasting in het leven te roepen. De EU hoopte daarmee weer meer krediet te krijgen bij de Europese burger die inmiddels erg bang was geworden van de alarmerende berichten over de gevolgen van de atmosferische opwarming. De vraag is echter of de EU daar verstandig aan heeft gedaan en wel om de volgende redenen:
1. De broeikastheorie van de opwarming is in feite tamelijk heftig omstreden. Men zie bijvoorbeeld: www.theo@richel.org. en de links van die site. Onder andere is het zelfs twijfelachtig of de opwarming globaal gezien nog wel heeft doorgezet dit decennium.
2. De reductie van CO2 uitstoot op de huidige voet zal zelf als de hele wereld de EU zou volgen, de opwarming slechts zeer beperkt terugbrengen en dan gaan we uit van de veronderstelling dat CO2-uitstoot een belangrijke oorzaak is van opwarming, wat dus omstreden is.
3. Als de opwarming verder doorzet, is het waarschijnlijk veel voordeliger geld te steken in de bestrijding of compensatie voor schadelijke effecten dan in de reductie van CO2-uitstoot.
4. Vooralsnog volgen de andere economische grootmachten de EU echter niet en dat impliceert dat het koploperschap van de EU nadelig is voor de Europese concurrentiepositie. Hoe nauw dat luistert is in Nederland nog zeer onlangs gedemonstreerd met de invoering van de vliegtax, waardoor zowel veel passagiers als chartermaatschappijen naar vliegvelden over de grens gaan uitwijken.
De opwarmingshysterie is duidelijk in het belang van bepaalde politici en de werkgelegenheid van duizenden deskundigen en ambtelijke organisaties. Zelfs geleerden van naam en faam die twijfels hebben geuit over de broeikastheorie of de zinvolheid en efficiëntie van de huidige manier erop te reageren, worden in het verdomhoekje geplaatst en ervan beschuldigd handlangers te zijn van belangengroepen die hun eigen voordeel belangrijker achtten dan de redding van de mensheid. In ons parlement is er eigenlijk niemand die, althans openlijk, scepsis over deze materie uit. Wel overigens, ere wie ere toekomt, een ex-parlementariër: Frits Bolkestein en wel in een artikel in het weekblad Opinio van vorig jaar.
Voldoende reden om ook hier over deze materie te discussiëren. In groene kringen wordt veel geschermd met het “voorzorgbeginsel” dat kort gezegd neerkomt op “better safe than sorry” inzake bescherming van gezondheid en natuur. Zo worden in kringen van de EU absurde eisen gesteld aan de zekerheid rond genetisch gemuteerde organismen, ook waar deskundigen het erover eens zijn dat risico’s erg klein zijn, maar nooit helemaal uit te sluiten.
Je zou het voorzorgsbeginsel echter ook kunnen omdraaien en verlangen dat absolute zekerheid moet bestaan dat de broeikastheorie klopt, omdat we anders het risico lopen van enorme publieke uitgaven die volkomen nutteloos zijn, met alle negatieve economische gevolgen van dien. Meer in het bijzonder is er geen enkele manier waarop kan worden vastgesteld of de te nemen maatregelen ook werkelijk effect hebben of niet. Het op zijn best te verwachten effect is namelijk niet alleen gering, maar zelfs als het verwachte effect wordt waargenomen, kan dat nog door heel wat andere oorzaken dan de beperking van de uitstoot worden verklaard. Het klimaatsysteem is namelijk supercomplex. De gedachte dat wij het klimaatsysteem zouden kunnen beheersen, wordt door sommigen dan ook toegeschreven aan politiek-technocratische grootheidswaanzin.
Om dezelfde reden kan de broeikastheorie echter ook niet worden weerlegd. Er kunnen altijd “storende factoren” worden gevonden om te verklaren waarom het verwachte effect zich niet voordeed, maar zich wat later alsnog zal voordoen als de storende factoren niet meer opreden.
Het politieke voorzorgbeginsel zou moeten inhouden dat de politiek alleen maatregelen mag nemen als die een meetbaar doel hebben zodanig dat ook de het effect van de maatregelen kan worden vastgesteld. Een voorbeeld van een maatregel die dan meteen al door de mand valt, is de vliegtax, die immers geen enkel effect op het milieu zal hebben, maar er alleen toe dient de staatskas te spekken.
